Voeten in het zand

De hunkering naar zon, zee en strand doet me op een keurige treinrit belanden, wil graag eens uitwaaien.

Voeten in het zand,
aarden en alle zintuigen op scherp,
ontspannen houding.

De kracht van de golven dragen de puurheid van Moeder Aarde met zich mee.

Eventjes hier alles achter ons laten, wat verder zie ik enkele schepen binnenvaren.
Het werkt helend te beseffen dat we maar een klein deel van het geheel vormen.

Ook al voel je hier de behoefte om te schreeuwen, te zingen of om uiterst stil te zijn, te bezinnen, de natuur zal dit alles trotseren.

Voeten in het zand.

Rosanna

Littekens van Liefde

Het is een week geleden dat we Jezus verrijzenis vierden. Zijn leerlingen leefden nog in angst achter gesloten deuren. Angst voor de Joden.

En wij… voor wie of wat hebben wij onze ‘deur op slot?’

Gesloten deuren zijn voor de Verrezen Jezus geen belemmering om binnen te komen. Hij komt en gaat…. en brengt Vrede… stelt gerust: “Wees niet bang!”

Bovendien brengt Hij iets nieuws mee… de sporen van de nagels in handen en voeten, de wonde van de lanssteek in de zijde.

Waarom die littekens?

Het zijn wonden van Liefde, voor ons.

Uitdrukking van lijden, opoffering… onuitwisbaar.

Ze hebben eeuwigheidswaarde.

Met zijn lichaam heeft Jezus Zijn Liefde op volmaakte wijze te kennen gegeven.

Thomas kreeg de kans zijn vinger in de wonde te leggen.

En wij, wij mogen ‘ongezien’ geloven!

Mild zijn

O.K. Er moet gestraft worden. Maar hoe zit dat met die brave hendrik? Die heeft dus nooit onwaarheid gesproken of halve waarheden verspreid. Die heeft wellicht niemand vermoord. Maar ook nooit iemands leven bedreigd b.v. in het verkeer. Die kun je niet betrappen op te hard rijden, te veel lawaai maken, te veel drinken, dat doet ie allemaal niet. Kwaadsprekerij, intriges, afgunst, geldzucht, machtsmisbruik …?
De vraag is of we zelf wel zo volmaakt zijn! Als dat niet zo is, dan zwijg maar en smeer ‘m maar gauw en dat is dan het milde gedrag waar wij allemaal goede redenen voor hebben.
Mildheid is geen gebrek aan oordeel. Wat verkeerd is van de ander, blijft verkeerd, maar dat geldt ook voor onszelf; dat oordeel moet helder zijn. Maar voor we tot véroordelen komen, worden we uitgenodigd even na te gaan of we zelf brandschoon genoeg zijn om dat te doen. Zo niet dan kunnen we die ander beter een nieuwe kans geven, waar we zelf ook vaak op rekenen.

Binnen- en buitenkant

In het Mu.ZEE te Oostende loopt er een aparte tentoonstelling. Uit het depot selecteerden kunstenaars ‘veelbetekenende schilderijen-achterkanten’. De hierop aangebrachte etiketten en aantekeningen zijn littekens op het raamwerk en achtercanvas. De voorzijde sluit telkens de binnen- en achterzijde af: deze verschillende werelden, met een ruimte erin, leiden een eigen bestaan. En hoe zit het met onze voor-, achter- en binnenkant? Van aangezicht tot aangezicht communiceren we op verbale of/en non-verbale wijze. En wanneer we achter iemand fietsen, herkennen we vaak die persoon aan zijn of haar silhouet. Maar wat er omgaat in een mensenhart en in de kronkels van iemands gedachten, blijft een mysterie. Ieders binnenkant is de moeite waard om er schroomvol mee om te gaan. Soms zetten we de deur voor anderen open en delen lief en leed. Soms is het voldoende als er een medemens woordenloos naast ons staat. Maar altijd maakt wederzijds  respect voor elkaars buiten- en binnenkant de verbinding!

Ziekenhuis

Eeuwenlang hebben ontelbare mensen op deze plaats het beste van zichzelf gegeven. Zorgend, verplegend, genezend, helpend. Altijd in dienst van iedereen. Vooral van hen die er het meeste nood aan hadden: armen, dronkaards, verslaafden, meisjes van plezier… Staande in deze lange traditie had ook ik mijn plaatsje in die stoet. Met weemoed en dankbaarheid denk ik terug aan al wat ik mocht onvangen: veel meer dan ik ooit geven kon. Nu zijn alle gebouwen verkocht voor groot geldgewin. En dit tot trots en glorie van mijn stad en haar verantwoordelijken. Talloze verbouwingen, tonnen geld en hopeloos veel flagrante bouwovertredingen later is de hele site een plaats geworden voor het selecte kransje van de happy few ter wereld. Een plaats waar alleen de allerrijksten kunnen logeren of dineren. Het nec plus ultra, vijf sterren of meer dan dat waard, pocht het management. Bij valavond loop ik door de poort. Een vriendelijk maar kordate butler, of hoe noem je zo iemand, wijst me er fijntjes op dat dit privé terrein is. Mijn hart bloedt.

Vrouwen getuigen

De eerste getuigen van de verrijzenis zijn vrouwen. Omdat zij zorgend naar het graf trokken om Jezus’ lichaam te balsemen.
Balsemen, dat deed Maria Magdalena al met Jezus’ voeten, toen zij deze ook nog eens afdroogde met haar haren. Het gaat hier om lichamelijkheid. Een gevoelig thema in de Kerk. De vrouwen worden dan ook niet au sérieux genomen. Alsof zij alles in de war willen brengen. De mannen verstaan er niets van. Misschien juist daarom dat eerst vrouwen de verrijzenis verstaan. Zij zijn tweederangsburgers en kwetsbaar. Hiernaar is altijd al Jezus’ voorkeur uitgegaan.
De vrouwen die met Jezus meetrokken geloven zonder veel mooie woorden maar met daden van barmhartigheid.
De menswording werd ook eerst toevertrouwd aan een vrouw, moeder Maria. Moeder Maria is er ook aan het einde. Hoe mooi is niet de piëta, het lichaam van een gebroken Jezus, gekoesterd door Zijn moeder.
De verrijzenis in de vroege morgen is nog pril.
Het prille begin van een nieuw tijdperk.

Kruisweg 14

in het graf gelegd

Jezus, na uw lijden hebben we U begraven, weggestopt achter een zware steen. Uw woorden en uw levenwekkende daden willen wij niet meer horen. Nog minder vertellen wij ze in het rond. Uw goedheid, uw liefde, komt ons over als ouderwets, niet meer van deze tijd. Tederheid is voor mensen die het leven niet aan kunnen en bidden is verloren tijd. Uw kruis hebben wij uit ons midden verbannen en uw woorden van eeuwig leven zijn een oud verhaal. Uw leven van breken en delen, luisteren naar mensen zijn wij vergeten. In het gelaat van kleine mensen herkennen wij U niet meer. Wij zwijgen U dood tot in het graf. En wij ons maar afvragen waarom wij zo eenzaam, radeloos en liefdeloos zijn geworden, leven zonder hoop. En toch hebt Gij voor ons de dood overwonnen. Daardoor houdt Gij ons in beweging en durven wij uw naam weer noemen, getuigen dat Gij verrezen zijt!

TV

Kruisweg 13

weg van het kruis

Bevrijd van zijn kruis eindigt niet de kruisweg van zijn moeder.

Voor Jezus is het gedaan. Zijn moeder Maria staat er nog. Zij zal Hem in haar armen nemen.

Op de schoot van haar leven ligt nu haar dode Zoon. Een moeder die alleen maar leven wilde geven wordt gedwongen om de dood van haar Zoon te aanvaarden.

Zijn hart is doorstoken. Het hare ook.

Zoals Jezus heel de wereld omarmt op het kruis, zo omarmen moeder en Zoon elkaar.

Deze menselijke tederheid in deze donkere uren is de voorbode in onze wereld van een nieuw Goddelijk begin.

Wij bidden voor alle moeders ter wereld die steeds opnieuw hun kinderen terug in hun armen houden.

Wij bidden het gebed van eenvoudige mensen:

“Wees gegroet Maria …!”

TV