Mosterdzaadje

Het beeld van het mosterdzaadje in het evangelie van dit weekend is niet toevallig. Het is niet alleen klein, maar het is ook geneeskrachtig. Mosterdolie zou helpen tegen maagpijnen, reuma, migraine en nog veel meer. Als de apostelen vragen “Geef ons meer geloof”, zegt Jezus: het kleinste beetje geloof is genoeg om de wereld drastisch te veranderen. Op de inzet komt het aan. Bid voor meer inzet, meer werklust. Steek de handen uit de mouwen en ga aan het werk, net zoals een knecht die zijn plicht doet en ook in zijn vrije tijd dienstbaar is. Dienstbaar voor mensen die het moeilijk hebben, zeker in deze crisistijd. Voor zieken, eenzamen en mensen met een beperking. Voor gevangenen die boete doen en snakken naar een luisterend oor (al is het per brief); voor vluchtelingen, migranten, voor kinderen en jongeren die zich uitgesloten voelen… Met een geloof als een mosterdzaadje en de inzet van een knecht die zijn plicht doet, kunnen we een steen verleggen in de rivier van het leven.

Aan welke kant?

Behoren we tot de rijken of tot de armen?

Aan welke kant staat God?

God gaat naast de armen staan als één van hen.

Van “rijk”, is Hij arm geworden.

Hij laat weten, dat aan de armen Zijn rijk toebehoort.

Verwaarloost God de rijken? Geenszins!

God is vóór  alles,  rijk in barmhartigheid voor iedereen,

ongeacht armoede of rijkdom.

De rijke uit de parabel van dit weekend wordt niet 

veroordeeld vanwege zijn rijkdom, maar voor zijn 

gesloten hart voor de armen.

Is het niet de bedoeling dat zowel rijken als armen 

elkaar ontmoeten, uitwisselen, en waar noden zijn

elkaar helpen. Elkaar daarmee gelukkig maken?

In de eucharistie mogen we Jezus zelf ontvangen.

Hij geeft zich in goedheid en liefde aan iedereen!

Arm en rijk, rijk en arm!

Laten wij er zijn voor elkaar zoals Jezus.

Overleg

Maakt geld gelukkig? Het zou een onderwerp kunnen zijn voor een onderzoek of voor één of ander reality-programma op TV.

Ik denk dat wie er te veel mee bezig is, in een soort isolement raakt. Een gouden kooi. Je denkt alleen nog aan je eigen hachje en vergeet de mensen om je heen.

Maar wie te weinig geld heeft is ook niet gelukkig.

Wat telt is dat je je verantwoordelijkheid opneemt voor je leven. Wie in zekere zin in orde is met zichzelf, God en zijn medemens, heeft weinig te vrezen. Vrede is hier een woord dat de richting aangeeft. Als die vrede in het gedrang komt, is het goed van te gaan onderhandelen. Om zoveel mogelijk middelen te sparen van de ondergang. Middelen mag je breed invullen. Het is alles wat we nodig hebben om goed te leven. En ook alles wat we nodig hebben om te zorgen voor anderen die te weinig middelen hebben.

Een goede huisvader pleegt overleg. Hij is op de hoogte van de wereld en haar gang van zaken en speelt daar handig op in.

Dit doet hij om zijn kinderen de kans te geven op te groeien in een veilige en gezonde omgeving.

Zo leren ook de kinderen onder elkaar overleggen zodat niemand in een hoek blijft staan of zich de mindere voelt.

Gelijkwaardigheid is een werkwoord!

Laten we Gods zegen vragen om dit geheim te verstaan en mee waar te maken. De erfenis is niet min. Het Rijk Gods dankzij je kindschap.

Aanvaard je dit kindschap of blijf je star vasthouden aan zekerheden? Daar hangt veel van af. Maar ook begaan zijn met het lot van heel de mensheid strekt je tot hoger overleg.

We mogen de Vader vragen dat het goed zal aflopen. We mogen hopen op meer dan er nu al is. Of toch op de voltooiing daarvan. Niet zonder ons. We zijn vrij maar verantwoordelijk. We tellen allemaal mee.

Nog niet te laat

Ontspoord. De weg kwijt. Van het pad afgeweken.

Het is hoe je zou kunnen benoemen dat iemand wegloopt van zijn uiteindelijke levensbestemming.

Geen nood. God laat omwegen toe.

We moeten soms aan den lijve ondervinden dat we een verkeerde keuze hebben gemaakt.

Een keuze die ons ver weg brengt van waar we uiteindelijk moeten zijn.

Hoeveel te groter de vreugde als we dan toch de weg terugvinden.

Misschien ondanks onszelf en met hulp van anderen.

Misschien omdat er toch iets overgebleven is van ons verlangen naar waarheid.

Wat zeker is, is dat er iemand op ons wacht.

We keren niet tevergeefs terug op onze stappen.

We worden zelfs beloond.

Omdat Gods liefde onvoorwaardelijk is.

Gaat de zon niet op over allen, goeden en slechten?

Echte liefde is geduldig en gratuit.

Hiervan leven vraagt oefening en vallen en opstaan.

We denken het vaak beter te weten maar niemand kan Gods blik ontlopen.

Hij vindt je tot aan de uiteinden der aarde.

Hij fluistert je toe: “Geef je nu maar over.”

Zijn sterke armen tillen je op.

Daarop vertrouwen is mijn redding.

Nu leef ik voor U. Dat is mijn geluk.

Ziek zijn

Kijken we naar Jezus, hoe Hij met het kruis omging, met de dood omging. Wij geloven in Hem die zich de zieken aantrok. Jezus de eerste van alle vrijwilligers. Toen hij vrij was, gebruikte Hij zijn gezondheid ten dienste van de mensen. Toen het kruis in zijn leven kwam, droeg Hij het ten dienste van de mensen. Toen Hij de dood overwon, deed Hij dat ten dienste van de mensen, ten dienste van ons. Dat wij Hem volgen, het net zo doen in onze tijd, met dezelfde geest en dezelfde inzet. Met een kracht die we van boven ontvangen. Dat zieken en gezonden, samen optrekken, elkanders lasten dragen en Jezus volgen. Hij leidt ons onfeilbaar zeker het Koninkrijk binnen, waar geen geween is of rouw, waar God onze tranen droogt, en ons gelukkig maakt.

geïnspireerd op ‘preken online’

De eerste plaats

De strijd om de eerste plaats is van alle tijden.

In de politiek, sport, in relaties, en de kerk.

Vreemd toch….want wie op de eerste

plaats zit, is altijd een beetje eenzaam.

Hij kan moeilijk iemand naast zich hebben.

Jezus zegt heel eenvoudig in het evangelie van

dit weekend: “doe het anders, ga op de laatste

plaats zitten, bij de kinderen, de armen, de zieken

gebrekkigen.”

Deze heel gewone leefregel zou onze maatschappij

totaal veranderen.

Gewoon zélf op de laatste plaats gaan staan.

Is dat niet heilzaam voor ons zelf, we worden vast

minder snel gekwetst of gefrustreerd.

Heilzaam voor de maatschappij, als wij de zieken,

gebrekkigen, vreemdelingen eens wég halen van

die laatste plaats.

Wat zou er ruimte vrijkomen voor vriendschap, vrede

en verdraagzaamheid.

Zo droomde Martin Luther King…..

Méewerken aan die droom in de Geest van Jezus?

Aan ons de keuze!

De nauwe poort

Zullen we die poort vinden? En zullen we er kunnen doorgaan?
Dat hangt voor een groot stuk van jezelf af.
Hoe vul je je leven in? Gericht naar buiten of gericht naar binnen?
Misschien zit de poort wel in jezelf, heel diep verborgen onder het gruis. Dan moet je teruggaan naar de bron.
Misschien ligt de poort nog heel ver voor je en heb je nog een lange weg te gaan.
Achter de poort ligt het Rijk Gods.
Er zijn er die daar al zijn binnengegaan, dus het is mogelijk.
Velen kunnen volgen. Dat is toch de wens van God. Voor Hem zijn allen welkom.
Maar niet zomaar. Het kost moeite en vraagt een eenvoudige houding. Een kameel kan alleen door het oog van de naald als hij knielt.
Bovenal bemin één God. Hij is het centrum van je leven. Vergeet dat nooit.
En bemin je naaste als jezelf. Zachtmoedigen kunnen het verstaan. Geduldigen ook.
Maar vooral: leer van Jezus. Hij toont de weg.
Ga steeds weer terug naar Hem. Naar wie zouden wij anders gaan? Trouwe zielen worden niet ontgoocheld.

Avondrood

Zoals de zon bij avondval

gloeiend rood zich zinken laat

In de brede schoot van zee en land

zo wil ook ik bij Jou elk schild en glans

afleggen in Jouw warme Armen, God

Reinig dan in mij, al wat ik bezoedelde

alles waarmee ik Jouw Licht ontsierde

alles waarmee ik Jouw Zijn en Hart

heb zeer gedaan en Jouw Stem 

in mij haar kracht ontnam

Klein is mijn werk

te klein is mijn hart

maar ik vertrouw

op Jou, mijn God

werk in mij en beziel

mijn leven

Ik zal Je innig

dankbaar zijn

Mieke