Bidden is liefhebben

Dit weekend vertelt Jezus in het evangelie een mooie gelijkenis.

Het heeft met bidden te maken, de manier waarop.

Een wetsgetrouwe farizeeër spreekt in de tempel met opgeheven hoofd God wel aan, maar ál zíjn goede werken staan centraal… Hij zet zichzelf op een voetstuk.

Hij verheft zich daarbij ook bóven de ander. Het komt niet bij hem op, om God te danken voor de steun en kracht die hij daarvoor krijgt.

De tollenaar daarentegen… hij heeft zich van God verwijderd. Hij blijft ook op afstand. Hij is zich bewust geworden van eigen zwakte met al zijn gesjoemel.

Hij buigt het hoofd, hij ver-neder-t zichzelf en vraagt om Gods genade.

Hoe bidden wij…? Mag God bij óns binnen komen of zijn we te vol van onszelf en kan God er gewoon niet bij, is er geen plaats?

Heeft bidden niet alles te maken met liefhebben, waarbij de Ander, de ander, op de eerste plaats mag komen en ons “ik” een stapje terug doet?

Advertentie