De eenvoud van schoonheid

Als ik aandachtig rondom mij kijk,

zijn er zoveel schoone dingen te zien.

Het schoone van de eenvoud van een blad aan een boom.

De eenvoud van de schoonheid van een takje op de grond.

De schoone eenvoud van een bloemblaadje,

het hoeft zelfs niet perfect te zijn,

om toch schoon te zijn…

De eenvoudige schoonheid van een dartele vlinder.

Gewoon schoon…

De schoonheid van eenvoud…..

Volg mij!

Wat wil dat zeggen, iemand volgen?….

In zijn voetstappen treden, op hem gaan

gelijken, één van hart zijn.

Het is Jezus die de uitnodiging doet…:

“Volg mij!”

Wie volgen wij eigenlijk, naar wie luisteren wij het meest.

Door wie laten we ons meenemen….wie is onze innerlijke 

gids….Voelen wij ons vrij…om te kiezen of zitten we gevangen

in wat men van ons vraagt, of wat men van ons verwacht….

Dat kunnen ouders zijn, onze collega’s, onze kinderen….

Als Jezus ons vraagt Hem te volgen dan verplicht Hij 

ons tot niets…We zijn vrij om ja of nee te zeggen.

Wat Jezus wel vraagt is dat onze keuze totaal is.

Geen geschipper…een beetje van dit en een beetje van dat….

Halve liefde is geen liefde.

Jezus geeft ons nog enkele kapstokken bij het kiezen:

Je moet zeker niet achterom kijken als je Mij wil volgen, zegt Hij.

Moeilijkheden horen erbij, zonder zal het niet gaan, dus omzeil

ze niet.

Hij voegt er ook nog aan toe: Ik ben de Enige die je naar de Vader

kan brengen en naar je diepste zelf.

Je zult daar Vreugde vinden, Mijn Vreugde.

Opnieuw beginnen

Geest van’t water

klater, schater

lacht vol pracht

en vol plezier 

Mag ik je minnen

opnieuw beginnen 

op dít moment 

nu en hier

Gods geliefd

mag ik wezen 

gedragen

door de H Geest

Nooit nog zal ik

verloren wezen

‘k Dans als een blad

op Gods rivier

Mieke

De stilte

Het is moeilijk om in deze tijd de stilte te ervaren. Als ik op mijn terras zit, hoor ik niet alleen de vogels maar ook het veel te harde geluid van de radio van de buren, het voortdurende razen van de grasmachine, het snoeien van de hagen, druk pratende mensen enz…
Als een discussie hoog oploopt, als een kind gekwetst wordt en er jaren niet kan over spreken, als je naast iemand zit die sterft, kan de stilte erna soms ondraaglijk zijn.
Maar als je over een kerkhof loopt, of na een wandeling een kerk of kapelletje binnengaat, dan is het of de stilte je omarmt. Dan voel je dat er iemand bij je is en ga je terug naar buiten als herboren, terug de drukte tegemoet.

Vuur van de Heilige Geest

Neen, geen hocus pocus! Maar een innerlijke gesteltenis. De Geest die in ons leeft, brengt mensen samen, maakt één. Hij verbindt ons niet alleen met elkaar, maar ook met God. Waar de Geest van Jezus mensen actief bezielt, groeit onze Kerk naar een nieuwe vitaliteit. Heeft niet de Kerk van nu nood aan een hernieuwd besef van het vuur van de heilige Geest. Elke gelovige heeft dit vuur mogen ontvangen in het heilig doopsel en vooral in het heilig vormsel.
Dat dit vuur in ons mag blijven branden. Een vurige bezieling en sterke overtuiging. Een geestdrift omwille van Jezus en zijn Evangelie! Mag het vuur ons doen opstaan uit onze lauwheid en onverschilligheid. Mag de Geest ons wakker schudden uit onze geestelijke loomheid. En laten wij Hem de kans geven opnieuw zijn werk van vernieuwing te volbrengen.