Vertrouwen schenken

Jezus zet een kind in ons midden. Te midden van alle geweld, gekibbel, strijd en onrecht leven kinderen die hopen dat wij onze energie en onze kracht willen inzetten voor echte menselijkheid, voor gerechtigheid, voor liefde. Als we Jezus’ weg willen gaan, dan moeten we Hem vertrouwen zoals een kind zijn vader en moeder vertrouwt. Anderen ons vertrouwen schenken wordt steeds moeilijker. Het wantrouwen jegens vreemden en vreemdelingen neemt toe. Niemand zal ontkennen dat er grote problemen zijn, met de criminaliteit, geweld, met het probleem van asielzoekers… Elkaar vertrouwen schenken wordt er niet gemakkelijker op. Maar als dat wederzijdse vertrouwen wegzakt, wordt onze samenleving dan niet onleefbaar? En moeten we daarom niet alles eraan doen om dat vertrouwen mogelijk te maken?

Eerste of laatste

We denken zo dikwijls in termen van boven of onder anderen staan, van meer of minder macht hebben. Zolang rivaliteit, prestatiedrang, macht het leven beheersen, zal jaloezie mensen blijven verdelen en tegen elkaar opzetten. Rivaliteit is goed in de sport of in de handel maar nooit in de gewone menselijke verhoudingen. Prestatiedrang is tot op zekere hoogte goed, maar mag niet het leven beheersen. Zou onze samenleving gezonder en gelukkiger kunnen zijn als we dit wat meer beseften? Het vraagt wel een grote ommekeer in ons denken. In het evangelie lezen we hoe Jezus heel onze manier van denken op zijn kop zet: “als je de eerste wil zijn moet je de laatste van allen zijn en de dienaar van allen”. Niet eerst aan jezelf denken, aan je eigen belang, je eigen voordeel, maar rekening houden met anderen, zorgen voor anderen. Als het nodig is jezelf een beetje ondergeschikt maken aan anderen. Zou dit een eerste stap kunnen zijn naar een meer gezonde en gelukkige samenleving?

Vrede brengen

Vrede is altijd veraf en zal altijd veraf blijven. Toch is het blijven streven naar vrede een hoge prioriteit in het samenleven van mensen. Vrede brengen begint altijd bij jezelf. Zelf moet je hart vrij en rustig zijn, moet vrede erin wonen. Vrede brengen in je hart is je ogen sluiten, stil worden en je daarbij overgeven om daden te stellen van vrede. Vrede brengen in het hart van anderen is een moeilijke opdracht. Toch de moeite waard om ondanks alles zich met alle middelen te keren tegen alle vormen van geweld, onrecht, harteloosheid dat medemensen in uitzichtloze situaties ondergaan. Vrede brengen is een beetje uittreden uit jezelf, er alles voor over hebben opdat in je omgeving op de plaats waar je woont en werkt het goed is om te zijn, er vrede is in de wereldse verscheidenheid. Meer dan vriend zijn mag jij je zelfs kind van God noemen!

TV

Geluk of eigenbelang

Zichzelf wegcijferen voor anderen, “zijn leven geven” in alles wat je doet. Is dat het onmogelijke vragen? Kan een mens die houding opbrengen? Sommigen zullen zeggen: ik ben wel goed maar niet gek, je moet op de eerste plaats voor jezelf opkomen, assertief zijn. Toch gebeurt het wel, in allerlei vormen en gradaties. Echtparen die voor elkaar leven, die alles doen om elkaar gelukkig te maken; ouders die zich soms veel ontzeggen om toch maar goed voor de kinderen te kunnen zorgen; vele vrijwilligers, die zich inzetten voor anderen. Zij vinden het fijn om dat te doen, het geeft hun voldoening, maar mogen/kunnen we die houding van iedereen vragen? Zouden we niet allemaal gelukkiger in het leven kunnen staan op die manier. Het blijft een moeilijke opdracht want men denkt er meestal anders over. En toch, als we zeggen te geloven in Jezus, moeten we dan niet proberen zijn levenshouding van dienstbaarheid na te volgen? We kunnen er alleen maar beter van worden.

Speelgoed

Voorzichtig sluit ik het hek, maar als ik door het donker mijn weg zoek naar de achterdeur, struikel ik eerst over een kinderfietsje en ontwaar ik onderweg in de tuin ook nog eens een springtouw, waterpistool en nog wat speelgoed. Een déja vu. Wanneer heb ik dit eerder gezien? Zou ik me vroeger geërgerd hebben, omdat mijn kinderen hun speelgoed niet hadden opgeruimd, nu stemt het mij bijna vrolijk: de kleinkinderen zijn thuis. Onrechtvaardig zullen mijn kinderen zeggen, maar toch. Als je ouder wordt, begin je de dingen anders te bekijken: andere waarden, andere prioriteiten en vooral alles in een wat milder licht. Komen we daarmee ook niet wat dichter bij het vaderhart van God? Beginnen we daarmee ook niet iets meer te beseffen van Zijn mildheid naar ons en dat Hij de relatie met ons belangrijker vindt dan de rommel die we maken? 

Kies je tijd!

De uitdrukking “De tijd gaat snel voorbij” is onjuist.

De tijd blijft, maar mensen maken de tijd.

Voor wie wacht gaat de tijd te traag!

Voor wie vreest gaat de tijd te snel!

Voor wie rouwt duurt de tijd te lang!

Voor wie zich verheugt is de tijd te kort!

Voor wie lief heeft is tijd een eeuwigheid!

Het leven is als vijf dagen van eergisteren tot overmorgen.

Eergisteren heb je mogen knuffelen en plezierige dingen kunnen doen.

Gisteren  heb je kunnen voelen of eergisteren wel deugd heeft gedaan.

Vandaag kun je spelen met de kaarten waarover je beschikt.

Gisteren kan nog na zinderen en je manier van kaartenspelen voor morgen beïnvloeden.

Speel vandaag met een kaartje om bij stil te vallen, om mensen en God intenser te ontmoeten.

Het is een zalig gevoel voor morgen en overmorgen  om daarin tot rust te komen!

TV

Vriend zijn

Tijdens een filosofisch gesprek onder adolescenten ging het over de vraag: ‘Wie benoem jij als ‘jouw vriend’?’ Iemand opperde: ‘Als ik jou als vriend zie, maar jij wenst geen toenadering, dan kan ik toch jouw vriend zijn.’ Ik vond het een uitspraak om over na te denken. Ze kwam jaren later weer boven water. Er was iemand die ik meer erkende dan een toevallige kennis. Beroepshalve hadden we veel contacten en de professionele interesses vaarden dezelfde koers. Het leek me boeiend om de mens, buiten de werksfeer, beter te leren kennen. Maar die iemand liet merken niet geïnteresseerd te zijn. Tijd en ruimte voor een ontluikende vriendschap waren er niet. ‘Wederkerigheid’ was in geen oceanen te bespeuren. En zonder wederkerigheid is er geen groei bij beide partijen en kan je niet samen scheep gaan. Je kan het beste in mekaar niet aan de oppervlakte brengen. Vriendschap kan je niet doordrukken. Dan rest enkel respect voor elkaars opvattingen en wens je die andere een behouden levensvaart.

Religie

De godsdienst, de religie, krijgt vandaag steeds minder en minder aandacht. Ik geef een paar voorbeelden. De godsdienst krijgt o.a. steeds minder aandacht in de jeugdbewegingen die destijds Christus zelfs hoog in hun vaandels en uniformen een plaats gaven. Ook in het onderwijs komt religie in het gedrang. Er gaan zelfs stemmen op voor het schrappen van de godsdienstlessen. Maar tegelijk is er nood aan zingeving. Blijkbaar volstaat materiële welvaart niet om mensen het gevoel te geven dat hun leven zin heeft. In Leuven zullen binnenkort enkel sprekers vertellen waarom het in de Belgische samenleving de verkeerde kant zou kunnen uitgaan met religie en christelijke beleving. De schrijfster, Kristien, getuigt: “Het gaat in religie niet over het ‘ik’ maar over ‘wij’. De boodschap van mededogen en naastenliefde primeert voor mij.”