Verfrissend waterbad

“Als ik regelmatig kan gaan zwemmen, voel ik me na zo’n waterbad ‘kip lekker’. Dan kan ik weer verder”, vertelde een jonge moeder.

“Even alles ‘los’…., zonder zorgen me onderdompelen. Al mijn ledematen verlossen van de druk, van het drukke leven. Het geeft me nieuw leven, nieuwe energie! Ik heb dat nodig.”

“Ik kan dit ook ondervinden”, ging zij verder, “wanneer ik mij onderdompel in de woorden die Jezus mij zegt in de bijbel. Ik ervaar dat Zijn woorden mij Léven geven, mij goed doen, mij aanzetten ook het goede te doen voor anderen. Dat maakt me blij. Ik voel me dan echt léven.”

Zou Petrus die ervaring ook niet gehad hebben met Jezus’ woorden, toen hij zei: “Uw woorden zijn woorden van eeuwig leven, naar wie zouden wij anders gaan?”

Ja, naar wie gaan wij om spirit, energie, écht blijvend leven te ontvangen?

Zachtmoedigheid!

Zachtmoedig zijn is durven zeggen: “Ik wil een zachte hand op je schouders leggen en je moeilijkheden mee dragen” Ik wil jou als medemens nooit zeggen: “Stap het af, ga  weg van mij.” Zachtmoedig zijn is durven aanvaarden dat anderen je heel vaak niet begrijpen maar dat je wel steeds de andere begrijpt, de fouten van anderen vergeeft, zonder het ontwikkelen van schuldgevoelens. Zachtmoedig zijn is de durf om het leven aan te gaan en je ware ‘Zelve’ te tonen zoals je werkelijk bent. Je eigen ‘Ego’ opzij durven zetten. Zachtmoedig zijn is de vrucht van de geest, liefde, blijdschap, vrede, vriendelijkheid, goedheid, trouw en zelfbeheersing. Zachtmoedigheid is het beste willen voor anderen en anderen te laten voor gaan! Dan kom je al thuis in het land van nu en in eeuwigheid!

TV

Gezond danken

Dankbaarheid maakt gelukkig en gezond. Dankbaarheid geeft een glimlach van uit ons hart. Zo goed voelt het daarbij: leven in zich voelen stralen, in een spiraal gaat deze beweging groeiend verder. Ze breidt zich uit met een glimlach van voldoening. Het begint in het babytje en blijft werken tot aan het einde van onze tocht, tot aan onze laatste ademhaling, laatste dankbare beweging van het teruggeven van deze noodzakelijke, ononderbroken luchtnood, aardse lucht. Een blijvend dankgebaar ons leven lang. Kunnen wij daar bewust mee leven, dan versterkt ons evenwicht, onze aardse aanwezigheid, ons zelf bewonen, aanwezigheid van die aardse aantrekkingskracht en tegelijk onze aspiratie naar het nieuwe, het verse van elke hap lucht, beweging van onze longen gepaard met de hartkloppingen en de verdere energie voor elke vorm van beweging: de kleine van de ogen en de oren, deze van lopen en sporten, deze die later onze capaciteiten helpen volbrengen, ons menszijn groot maken, waardig, gelukkig en opnieuw dankbaar.

Als ik droom

De gotische kaarsen in mijn living lijken wel urenlang te branden tot dat het korte groene stulpje zichzelf uitdooft. Groen als kleur van hoop. Fluweelzachte kussens in mijn salon zorgen voor een aangenaam en knus gevoel. Nog voor ik het goed en wel besef val ik van wat bedoeld was als een dutje in een eerdere diepe slaap. Als ik droom lijkt alles wel mogelijk of bevind ik me in een virtuele, avontuurlijke no-nonsense film. Een achtervolging in een metershoog doolhof eindigt in een diepe val waarbij ik halverwege door een grote, zachte witte wolk word opgevangen, gedragen door mijn overwerkte beschermengel. Als mijn voeten zachtjes terug de grond raken zie ik wilde ravijnen, weglopende rendieren, huilende bomen doorheen de windvlagen vertaald. De natuur smeekt al jaren om hulp. Als ik droom lijkt alles levensecht, verweven met surrealiteit. Deze paar uurtjes slaap leken wel een eeuwigheid, tijd dat we allen wakker worden…

Rosanna

Vandaag

Tussen de breuklijn van gisteren en deze van morgen bestaat/kan ‘vandaag’ bestaan.

Deze dag wil ik zo blij en zorgeloos als mogelijk ontvangen en waarlijk beleven in al zijn geledingen. Ik kies ervoor om samen te werken met wat deze nieuwe 24 uren me brengen. Het is als een pivoteren in het luchtruim van dit etmaal: hiermee heb ik het te doen. Oosterse wijsheid (Tswang Tse, leerling van Lao Tse) verkondigt het al eeuwen: ‘Toekomst bestaat niet, enkel het NU bestaat’.

Maria gaf in één van haar boodschappen te Medjugorje net hetzelfde mee: ‘De toekomst behoort aan de Heer.’ Maar als ik met een sombere bril de morgen heb aangevat, is het heus heel wat moeilijker om bij de orde van de dag te blijven. En toch is het leer- èn heilzaam om mijn minder prettige gevoelens au sérieux te nemen en te laten bestaan. Enkel als twijfel, angst, woede, teleurstelling … bestaansrecht krijgen, verdwijnen ze naar de achtergrond. Ze vragen om gezien te worden en wij maken er graag direct komaf mee. Doch ze zullen blijven opduiken totdat ook zij er mógen zijn!

Jeans

(gevangen) Life-style:

Jeans,

Strak om je lijf

Zodat aderen geen adem kunnen halen

Om anders te zijn dan anderen,

te laten zien dat je recht hebt.

Zo strak

dat je bewegingsvrijheid beperkt is.

Jaloers op de losse broek,

Die toch in jouw ogen bekrompen is.

Waarmee jij je vrijheid wil demonstreren,

zodat anderen geen adem kunnen halen.

(mv)

Wij worden getrokken

Als wij geboren worden, worden wij getrokken uit de schoot van onze moeder. Het leven wordt ons zo geschonken. Willen of niet. Maar dat besef je dan niet. Je leeft gewoon, je ademt, het gaat vanzelf. Later leer je je daarover te verwonderen en dankbaar te zijn. Er zijn misschien momenten waarop je wenste niet geboren te zijn. Ouders zien hun kinderen opgroeien in een wereld vol gevaar. Waren we er dan maar beter niet aan begonnen? Je kan die vraag stellen, maar het leven is sterker. De overlevingsdrang is sterker. En uiteindelijk komt alles goed. Een gezond basisvertrouwen is onontbeerlijk om de reis aan te vatten. Maar zelfs schipbreukelingen kunnen thuiskomen. En hoe komt dat? Omdat we getrokken worden. Niemand komt tot de Vader, als de Vader hem niet trekt. En Jezus zegt dat Hij op het kruis allen tot Hem zal trekken. Wie daarvan al getuigt, is goed op weg. En dat doet Maria als eerste. Zij heeft haar fiat gegeven om getrokken te worden door haar zwangerschap en door de vrucht van haar lichaam, Jezus. Zalige Hoogdag!

Treurenden!

Je bent treurig als je niet alleen om je zelf, maar treurig bent om medemensen om je heen die onrecht worden aangedaan, veraf en kortbij. Jezus zelf kwam in Jeruzalem en weende over de stad. Hij weende over wat er te gebeuren stond. Toen hij de mensenmenigte zag die Hem steeds volgde, voelde Hij medelijden met hen omdat ze er uitgeput en hulpeloos uitzagen als schapen zonder herder. Treuren is geen compassie hebben maar zoals Jezus er alles aan doen om verbetering te brengen in het leven van uitgeputte, hongerende en hulpeloze mensen. Mee treuren over en met mensen is vechten tegen het lijden dat mensen wordt aangedaan omwille van de starheid van anderen. Treuren is verdriet hebben om mensen om je heen, omdat de wereld om je heen lijdt. In het mee treuren met mensen ervaar je nu al dat je zelf getroost kan worden!

TV