Maria-kerke

Ik leg de motor af op het stille marktplein van Mariakerke en daar rollen de tranen. Hoe kan dit toch, schrik ik zelf. Na wat mijmering en serene meditatie in de stemmige, Romaanse kerk kom ik tot rust en inzicht bij Maria… Ja, dit is mijn enige plek van kwetsbaarheid geworden, de haven waar elke emotie mag bestaan en niet hoeft vermomd te worden achter een lege glimlach of sussende woorden die niet laten zijn wat is en eigenlijk meer zeggen over het zelf geen weg weten met verdriet, kwaadheid of onmacht. Onze Houvast komt niet als een praalzieke machthebber tot ons, maar legt zich neer in een doodeenvoudige kribbe. Zowel de horizontale Houding van Overgave als Zijn Verschijning als een weerloos Kind nodigen ons iedere Kerst weer uit om door te groeien naar Zijn handelswijze. Het is de attitude van open staan, onbevangen en mild voor wie of wat komt. ‘Kom maar met alles wat je bezighoudt.’ Pas als we het weerwerk lossen, is verandering mogelijk. ‘Zonlicht is het beste tegen dat wat het daglicht niet kan verdragen.’

Mi

Bolletje wol ontrolt zich tot lange slierten

net zo verrassend als ‘t leven :

lengte, kleurschakering, dikte en textuur.

Touw laten vieren is keuze die ‘k niet zie.

Vermaken is betere optie.

Tot wat?

 ’t Is mij om ’t even:

poetsdoek om op te blinken

trui om te verwarmen

creativiteit omarmen.

Of sjaals om tijdens wandelingen af te vinken.

Maakt niet uit,

eender wat

als ’t maar dient tot verbinding

die lange slierten

plamuur

voor het hele circuit

en voor mi.

(mv)