Als een vonk

“Goedheid is gekkenwerk maar tegelijk is er niets meer menselijk dan dat”, zo getuigt Roger Burggraeve die als moraaltheoloog heel veel heeft gevonden bij de filosoof Levinas. In het parochieblad van 13 mei vertelt Pater Roger heel intens over ‘de kleine goedheid’. Levinas noemde ‘de kleine goedheid’ het mirakel van de menselijkheid in de mens. Dat goddelijke dragen wij mee als een vonk. De ‘kleine goedheid’ blijft steeds smeulen als een vuur onder de as. De ‘kleine goedheid’ toont en uit zich in heel bescheiden daden. Ze is als de geest die waait waar hij wil.

Tarwe en onkruid

In elke mens ligt het verlangen om goed en rechtvaardig door het leven te gaan. Alleen wordt dit verlangen soms overwoekerd door onkruid. Niet iedereen heeft voldoende weerstand om hier tegen in te gaan. Niet iedereen heeft ook dezelfde kansen om het goede te leren kennen en te leren onderscheiden van het kwade. Het is onze plicht als medemens om elkaar daarin te helpen. Het goede is een stille kracht, terwijl het kwade zich brutaal kan opdringen. Gaandeweg gaat de stille kracht, de tarwe, groeien. Maar het onkruid groeit mee op. Het wordt niet in de kiem gesmoord maar op het einde overwonnen. Op het einde heeft het kwade geen bestaansrecht meer. God is rechtvaardig en behoudt en bewaart de rechtvaardigen. Maar Hij is ook mild en geeft ieder de tijd om op het juiste spoor te komen. Daar is inkeer voor nodig maar ook verzoening tussen slachtoffer en dader en met je verleden. God heeft de tijd. Nemen wij ook de tijd om te zien of het de verkeerde kant uit gaat of niet? Elke dag is een nieuwe kans.

Mijn ABC

Bond Zonder Naam schetste het ABC van een nieuwe tijd in haar folder. Hoe inspirerend! Hoe ziet mijn ABC eruit? De A staat zeker voor aandacht, een waarde die me al heel wat vreugde bezorgde. De B wordt weggekaapt door bezinning; zowel retraites meemaken als in het dagdagelijkse leven reflecteren over situaties, uitspraken, relaties … typeren mij. De charme van het leven, waarin zich die grote C verschuilt, toont zich in het ontkiemen van bloemen, het heerlijke wandelen in Gods Natuur … Dankbaarheid is steevast de grote D waard. Zo kan ik mijn alfabet opstellen, een leuke taak voor de vakantietijd. Ondertussen ontwaar ik tevens waar ik meer tijd wil aan besteden en waar ik geen/minder tijd wil mee verliezen. In die zin biedt mijn ABC mij handvaten om bepaalde levenshoudingen, gewoontes, … aan te pakken. ‘Verandering is de enige constante’, wist Heraclitus al. Het leven is altijd in beweging. Volg je de golven of verstar je? Met iemand naast je die je bemoedigt met: ‘Ga je weg maar. Je kunt het aan.’, geraak je een heel end.

Geduld

Je kan het niet kopen. Wie het heeft, lijkt gek omdat hij niet koortsig rond zit te lopen. Geduld. Geduld. Alleen Jouw Liefde, God, is er in haar volheid van vervuld! Zalig de armen, die het zo maar van JÓU krijgen. Nee, gelukkig is het niet te kopen.

Staycation

Nu we kortstondig kiezen voor een blijf verblijf, redden we de zomer en de rust in het vege lijf. De vakantiebestemming ligt pal voor eigen deur. Mocktails en een braai in park of tuin, de wereldkeuken verspreidt haar zoete geur. Familie-uitjes voeren de boventoon. Bivak in een bubbelvorm. Stappen of trappen in overweldigend natuurschoon, genieten van het moment is de norm. We reizen rond in eigen herinnering, dwalen door geest en hart. Vergevingsgezind aanvaarden we het kalenderjaars valse start. jvdb

Doorgaan

‘We zullen doorgaan …’ hoor ik het zingen in m’n hoofd. Thans blijft het broodnodig de veiligheidsmaatregelen te volgen om deze wereldwijde crisis de baas te kunnen. Enkel dwars door het kruis heen gaan, leidt naar het zegevieren van het Licht, dé Godslamp, ons Eeuwige Kompas ten Goede. Blijven focussen op de kleine dingen die ons blij maken als het nuttigen van een heerlijke brunch, genoegen beleven aan de vele zomerbloeiers die onze leefomgeving opfleuren, dankbaar zijn voor de versoepelingen die ons terug meer vrijheid en vreugde schenken. Natuurlijk zijn er tevens ‘ouwe’ tijden die ik mis, samenkomsten waarop we geen rekening dienden te houden met afstand, waarbij een knuffel, een arm om me heen zo’n deugd kon doen, zo’n troost kon bieden. Laten we vooral erkentelijk zijn dat er nog mensen in onze kring zijn die alert en fijngevoelig reageren. Hoe overleven als je ten prooi valt aan eenzaamheid? Want ze zijn er, ook in onze welvaartsstaat, zij die onderduiken uit nood, schaamte, onbegrip, angst. Openen we onze ogen en oren voor hen.

Een gunstig klimaat?

De boeren, de landbouwers die ploegen en zaaien, weten dat hun zaadgoed niet kan groeien als het weer niet meezit. Zo was het droge weer, tijdens de voorbije lente niet zo gunstig om het vele zaaigoed te laten groeien. Jezus van Nazareth gebruikte heel graag ervaringen en beelden uit het leven, uit de natuur en dit om aan mensen te vertellen over God die Hij Vader noemde. Zo vertelde Jezus ook dat van Gods gedrevenheid weinig te vermoeden en te ervaren zal zijn als onze diepste kern, ons hart, overdonderd wordt door oppervlakkigheid en sombere banaliteit. Maar samenkomen om te bidden, in alle rust en stilte, kunnen wij af en toe ervaren als een deugddoend gebeuren.

De perenboom

Voor me staat een krom getrokken, oudere man. Je kan zo zien dat er binnenin nog een jongere versie zit: zijn ogen twinkelen guitig. Toch neemt hij bedeesd foto’s van de voorgevel. Wanneer ik verwonderd vraag wat daar zo mooi aan is, vertelt hij dat hij in dit huis geboren is. En ook of de perenboom er nog staat van toen hij nog jonger was? Op mijn aandringen komt hij schuifelend binnen om bij de trap te blijven staan. Die trap! Hoe vaak heeft hij daar niet op en af gerend? Hoe verder naar binnen hoe meer verhalen. Het ene al straffer dan het andere. Emotioneel neemt hij afscheid: kon hij dit nog maar aan zijn ouders vertellen. Hij vraagt met aandrang om zo goed voor het huis te blijven zorgen én zo gastvrij te blijven. Dacht ik altijd dat een huis uit stenen bestond. Maar het cement dat het huis aan elkaar houdt bestaat uit mensen-verhalen, herinneringen, emoties en veel meer. De perenboom? Daar is nu een eettafel gezet. Om nieuwe verhalen te maken, elkaar te koesteren als levende stenen. (m.v.)