Inventief

Het slot van ons tuinhek had ik expres hoog gemonteerd zodat onze kleinkinderen veilig in de tuin konden spelen. Voor een tijd heeft dat ook goed gefunctioneerd. Toen ik onze kleinzoon zijn handjes naar het slot zag uitstrekken, dacht ik: probeer maar, het zit hoog genoeg. Ik was er gerust in. Mijn rust bleek echter van korte duur toen ik zag hoe hij inventief zijn driewieler voor het hek parkeerde en dat als verhoging gebruikte om alsnog tot zijn doel te komen. Hoewel ik nu moest ingrijpen dacht ik: prima, hij zal zich niet laten opsluiten en zal zijn wereld vergroten. Hij is niet alleen doelgericht bezig maar zal ook wegen vinden om het te bereiken, is het niet linksom dan maar rechtsom. Dat belooft wat voor de toekomst. Hoeveel volwassenen hebben wel mooie doelen gehad maar nooit de durf en de creativiteit getoond om ze te bereiken? Dromen, verlangens en doelen hebben is niet voldoende. Je zult ook wegen moeten vinden om ze te bereiken, hoe dan ook.

Tempels

De Grieken bouwden tempels voor al hun goden. Nu zijn die goden samen met hun tempels verdwenen. Zolang de geschiedenis reikt, zolang willen mensen hun goden opsluiten. Bouw er een grote tempel voor, viert hen, dan zijn wij veilig voor hun nukken. En nukkig konden ze zijn. Toen ik die ruïnes zag, had ik wel bewondering voor die Grieken. Ze bouwden op een heuvel een enorme tempel. Sjouw die stenen maar eens naar boven! Ze moesten die heuvel bestijgen om hun goden te vereren. Nu ik in de Siciliaanse hitte, die heuvel besteeg, besefte ik wat de oude Grieken deden.’ t Is zweten zulle. Ik werd met mijn geloof geconfronteerd. Zou ik zoveel kunnen opbrengen om God te vereren? Dat is toch wel zeker iets wat de Grieken van toen, ons kunnen leren. Hoeveel inspanning, is mijn geloof me waard? Hoeveel tijd spendeer ik aan mijn God? Aan God, Die mijn alles moet zijn? Ik leerde ook, dat onze God geen nukken heeft en niet afhankelijk is van kerkgebouwen, ook al moeten er verdwijnen. Onze God is: Ik ben, die ben.

 

De valies

De valies, reistas, koffer of rugzak
is niet enkel symbool
van verre bestemmingen of
vakantie in eigen land.
Eveneens is ze reisgenoot
van wie naar het ziekenhuis moet,
wie verhuist naar andere oorden of
voor zij die naar het rusthuis trekken …
Ook wie op internaat of op kot gaat,
sleurt regelmatig met bagage her en der.

Naast vervoer van kleren, goederen
herbergt de valies
tevens de zoete herinneringen aan
zoveel moois alsook aan
dat wat als pijnlijk en droevig werd ervaren.

De valies: een gesloten huis, een verborgen
camera met vele kamers van ‘licht & donker’,
maar zuiver, zonder oordeel.
Zo behoudend, beschuttend …
reist deze gastvrije herberg verder doorheen
de tijd … met ons mee
doorheen de Schepping van elke ademtocht.

Zomerzotheid

Een zweem van nostalgie uit lang vervlogen tijden… verpakt in een herinnering die me hier en nu ontmoet. Sfeermuziek die de avondzon begeleidt, geroezemoes, plots onderbroken door een heldere, luide lach. Hilariteit van dames in weelderige, kleurrijke zomerjurken, vullen proestend in crescendo aan … zomerzotheid. Dromerig wandel ik verder, mijmerend over dat wat ooit was. De zon verwarmt mijn haar, terwijl een zachte wind mijn huid streelt. Heel even sluit ik mijn ogen en adem ik de zomerse nonchalance die me omringt. Ik proef ongedwongenheid, gewikkeld in zomerse warmte van potentieel. Ik hoor energieke levensvreugde vertaald in geanimeerde gesprekken. De lege aanlokkelijke stoel in verkleurd Rotan lonkt. Ik vlei me neer, sip aan mijn koele Rosé met extra ijs. Genietend van zomerse taferelen klink ik op “zomerzotheid”. Het gevoel van kansen en potentieel , op de zweem van nostalgie uit lang vervlogen tijden.

Evy

Kolibrie

Een documentaire kan ik wel eens smaken, er kwamen een paar kolibries, ook wel “hummingbirds” in opdagen.

Deze oogstrelende, wat flirterige vogeltjes houden van zoet, net zoals de mens dat doet.
Nectar, suikerwater, met hun lange snaveltjes halen ze letterlijk alles eruit wat erin zit, met de rest zijn ze sikkepit.

Kolibries,
exotisch van kleur,
ze lijken wel een krachtig Duracell-konijn met vleugeltjes in overdrive.

Ik lach, geniet en observeer.
De zomer doet wondergoed.
Ik kan vogel “spotters” best begrijpen, hoe ze met deze hobby hun leven verrijken.

Keer even terug in “het moment”, het is “NU” dat cruciaal “TELT”.

Rosanna

Zien en niet zien

Wij kunnen harteloos aan elkaar voorbij zien maar we kunnen ook bewogen naar elkaar omzien. De bijbelse schrijver, Lucas, vertelt een bekend verhaal waarin een priester en een leviet achteloos voorbij lopen aan iemand die door rovers werd overvallen.

En een Samaritaan – destijds niet goed gezien – zag de gekwetste wel en liet hem ook verzorgen. Als Jezus van Nazareth, volgens Lucas, een Samaritaan prijst, dan is het omdat de Samaritaan met zijn hart naar de overvallen sukkelaar keek.

Kijken met de ogen van ons hart heeft vandaag wellicht de meeste kans in ons midden als wij ons niet laten inpalmen door een klimaat van oppervlakkigheid.

Onze Vader

Op kritieke momenten schieten uitgekiende teksten je niet te binnen. Je bent zo blij op die huwelijksdag of bij de geboorte van een kind; je bent versuft van verdriet en tegenslag of je hoofd staat er niet naar want er moet nog zoveel gebeuren. Ja je kunt echt versuft zijn: vraag het maar aan mensen die de oorlog meemaakten; als de bommen en granaten om de oren vliegen, dan denk je alleen maar… net aan dat Onze Vader of aan dat Wees Gegroet. Een gebed dat we samen bidden, hier of elders, met elkaar verenigd, als kinderen van één gezin: Onze Vader. De een denkt aan een barmhartige Vader, want het was deze week weer niets dan ruzie, de ander denkt aan een zorgzame vader, want hij zit met zijn vrouw, z’n kinderen of zijn werk helemaal klem, misschien denk je wel aan een goede vader, die je bedankt omdat je het zo goed hebt. En toch: we hebben het allemaal over dezelfde Vader. Christus zelf heeft gezegd dat we God zo mogen noemen. Onze Vader…

Opgetogenheid

Opgetogen om m’n Bevrijder te herkennen
in de boshyacint, de appelbloesems
die zich ontvouwen uit het Levende Niets …

Opgetogen om m’n Bevrijder te herkennen
zowel in het piepjonge merelgezang
als in één van de machtige cantates van Bach.

Opgetogen om m’n Bevrijder te herkennen
in de bijtjes die vlijtig zoemen en bevruchten,
in de paasvreugde van huppelende lammeren.

Opgetogen om m’n Bevrijder te herkennen
in het attente kaartje van een ex-collega
in het bezoek van een bezorgde tochtgenote.

Opgetogen om m’n Bevrijder te herkennen
in de wijsheid van de eeuwenoude psalmist
in het delen van onze geloofsbeleving.

Opgetogen om m’n Bevrijder te herkennen
op elke schrijflijn van mijn kleine leven
vattend dat Hij Inspireert tot zuiver Leven.