Mens zijn

Lieve Jezus,

Mens zijn doet zo’n pijn…
Heb Jij dat ook Je leven door gevoeld?

Jezus, mens zijn heeft geen zekerheden
als je alleen naar je mens zijn kijkt.
Jezus, mens zijn is zijn intens
dat heb Jij het allerbest geweten.

Kan Jij me leren
mijn menselijkheid te accepteren
en hoe ik als mens
kan balanceren op dat dunne koord
die ’t leven soms wel is.

Mens zijn doet pijn.
Mens zijn is klein.
Mens zijn is groot
als ik het met JÓU aan mijn zij bekijk en
Jouw uitgestoken Handen grijp.
Ja, dan durf ik op dat dunne koordje lopen!

Mieke

Iets of niets?

Daar waar mensen elkaar bijna niets gunnen, zelfs geen goedendag, daar is wellicht ook weinig of niets te vermoeden of te ervaren van een goddelijke nabijheid.

Maar daar waar wij elkaar waardering gunnen en dit ook af en toe laten voelen, daar is iets te proeven en stil te ervaren van een heilige dynamiek.

Dat was ook vroeger zo, in die tijd toen die Man van Nazareth al goeddoende rondtrok en ook toen de profeet Mohammed met veel openheid en warme aandacht werd beluisterd.

Dat “iets” kreeg soms vele namen en werd ook regelmatig beeldrijk uitgedrukt. Een beeld dat het goddelijke geheim, het heilig Mysterie wellicht goed oproept en doet vermoeden is het beeld van de ‘onderstroom’. Worden de vele kleine golven van minzaamheid en mededogen in en tussen ons niet gedragen door een dynamiek, door een zee van Zijn liefde?

Toewijding

Een woord uit mijn kindertijd! Het roept bij mij een beeld op van Mariadevotie of van de Vlaamse moeder aan de haard die alles voor haar gezin deed. Of de gedachte aan het geduld van mijn vader toen hij me leerde fietsen terwijl ik me volop concentreerde. Toewijding verruimt de blik en de ingesteldheid van iemands leven en helpt om een droom te realiseren. Ik ontmoet dit woord opnieuw in een tijdschrift voor ingenieurs, waar een hoogleraar toewijding koppelt aan een totale overgave voor de studies of het onderzoek. Zij gedijt het best ver van de prikkels en afleidingen van de huidige samenleving. ‘Toewijding heeft te maken met het beste te geven van jezelf, ten dienste van de wetenschap en de maatschappij’, aldus zijn betoog. Duizenden uren intensief oefenen om ‘ervaring’ te sprokkelen en je te ‘ver-vol-maken’, leveren dan, met glans, een ‘vol-waard-ig’ product of kunstwerk af. Het is een geschenk voor het welzijn van de gemeenschap. Een mooi en duurzaam uitgangspunt!

 

Mijn stille vriend

Je hebt me veel geleerd!
We hebben veel bereikt!
Je gaf me terug vertrouwen.
Ik zal altijd van je houden!
Als je maar gelooft.
Als we samenwerken,
kunnen we zelfs wedstrijd springen
en misschien wel de eerste prijs winnen!
Het voelt zoals de eerste keer,
je bent een echte schat!!!
Al ken ik je nog niet zo lang,
we kunnen samen al heel wat.
Als ik je hoor hinniken,
wil ik weer gaan rijden met jou,
in de groene wei!
Daar voel ik me zo vrij!
Samen met jou voel ik me compleet,
we hebben samen al veel beleefd!
Je bent het beste wat me is overkomen,
dat had ik nooit durven dromen!
Je zit voor altijd in mijn hart! 

Sofie uit klas 1TW

 

Hand in hand

De hand
van de lijdende mens
de mens die vraagt
‘kom even in stilte bij me zitten’
luister, zie en hoor mij aan
hou het vuur in mij nog een tijdje wakker

de hand
van de leidende mens
deze die een eind de weg met jou
mee mag gaan
in verwondering en in bewondering

zij aan zij
elkeen houdt zijn/haar hand open
koestert het kostbare zijn van de ander
een beetje de pijn en onmacht
draagbaar makend in begripvolle stilte
hou van iedere tijd dat beiden mekaar
niet missen kunnen

onthoud en bewaar die sprekende ogen
en die blinkende tranen, hou ervan
beseffend dat we elkaar zo nodig hebben.

Naar de diepte

In het evangelie van dit weekend nodigt die Man van Nazareth Zijn vrienden, vissers, uit om naar de diepte te varen. En wellicht weet je hoe de bijbelse verteller Lucas zijn verhaal dan verder laat verlopen? Ja, ze vangen in de diepte zoveel vissen dat ze de hulp van een tweede boot nodig hebben. Dit verhaal – dat 50 jaar na Jezus’ dood werd geschreven – is geen reportage. Lucas schrijft een geloofsverhaal. Hij wil de voorgangers in de jonge kerk, in de parochies, van destijds bemoedigen. “Wil je mensen kracht geven, wil je hen daarom Gods stille nabijheid laten ervaren, dan is het belangrijk dat jij als voorgangers, samen met mensen, de diepte van het leven gaat opzoeken. Blijf niet plakken in oppervlakkigheid en zeker niet in onverschilligheid. In banaliteit is er wellicht niet veel te vermoeden en te ervaren van Gods dynamiek van liefde. Zoek af en toe de rust, de stilte van een gemeenschap waar gelovigen al biddend kracht willen ontvangen om zinvol en hoopvol samen te leven.”

Windstil

In de drukte der dagen doet de vluchtigheid onze uren verdagen.
De jachtigheid van ons bestaan staat in schril contrast met hoe het ooit was.
Wees geen schaduw van jouw individu, een vale lichtflits gevangen in de absurde radmolen van drukdoenerij.
Herbron jezelf in een oase van rust, wees geen vreemde voor de allesoverheersende stilte.
Zovele vragen dienen om antwoorden, doch een deugddoende stap in de pure natuur creëert een nog onbetreden visie vol mogelijkheden.
Blijf kapitein op jouw schip.
Tussen het reilen en zeilen, pieken en dalen, stormen en vlagen, zal het ook ooit vertragen.
Zelfs op zee is het bij tijde ‘windstil’.

Rosanna

‘Met hart en ziel’

Dit is een volkse uitdrukking
die wij af en toe nog wel eens horen
en soms ook zelf gebruiken.

Deze woorden klinken vooral
bij het goed volbrengen van
een belangrijke opdracht
maar ook als wij in ons midden
iets mogen en mochten ervaren
van een diepe, intense gedrevenheid
of van een hartelijke nabijheid
of van een mooi, rustig landschap.

Trilde in deze situaties dan
misschien iets mee van een stil geheim,
van een geheimvolle dynamiek
of van een goddelijke, tedere kracht.