Avondrood

Zoals de zon bij avondval

gloeiend rood zich zinken laat

In de brede schoot van zee en land

zo wil ook ik bij Jou elk schild en glans

afleggen in Jouw warme Armen, God

Reinig dan in mij, al wat ik bezoedelde

alles waarmee ik Jouw Licht ontsierde

alles waarmee ik Jouw Zijn en Hart

heb zeer gedaan en Jouw Stem 

in mij haar kracht ontnam

Klein is mijn werk

te klein is mijn hart

maar ik vertrouw

op Jou, mijn God

werk in mij en beziel

mijn leven

Ik zal Je innig

dankbaar zijn

Mieke

Het doel van ons leven

Het uiteindelijke doel bepaalt onze concrete levenshouding en onze keuzes van elke dag tussen wat wij belangrijk genoeg vinden om tijd aan te besteden, of wat wij als waardeloos vinden.
Christenen zien het einddoel van het leven als “een tafelgemeenschap met hun Heer, die Bruidegom is en hen bedient” dat betekent: een levensgemeenschap, gevoed door Gods liefde.
Gelovigen dienen bewust te blijven van dit toekomstperspectief, ook in de meest opslorpende activiteiten van elke dag. Want, wie uiteindelijk een liefdesgemeenschap verwacht, zal in alles wat hij onderneemt toch vooral proberen nu reeds een liefdesgemeenschap op te bouwen. Wie uiteindelijk naar een tafelgemeenschap uitkijkt, zal nu reeds zijn tafel delen met anderen. Christenen zijn mensen die geloven en hopen dat hun leven uiteindelijk uitloopt op een liefdevolle ontmoeting met hun Heer.
En dat voelt men nu reeds, als men hen ontmoet.

Toevlucht

Bitter
heeft de aard
zich uitgehuild

Haar tranen druppelen neer
langs haar lange blaadren

Ze is nu stil
en ademt weer
gerust, gesust in
pure zuiverheid

Hoe hemelhoog biddend
staren bomen nu 
vol mededogen 
en zien mee lijdend
op de mensheid neer

God, hoe klein en bang
zijn Uw kinderen
Maar aan Uw Hand
vinden ze toevlucht, Heer

Kom, o God, en heel 
dit aardse leven…

Mieke

Vakantie

Je anker uitgooien, je ritme vertragen
je koers onderbreken.

Verbonden zijn, aandachtig zijn
zien en horen.

Geïnteresseerd vragen en attent luisteren
Aanvoelen,
meegenomen worden.

Verbonden raken en geëngageerd.
Je laten raken.

Het brengt je in rustiger vaarwater,
na een woelige zee.

Wie is mijn gast?

Gasten ontvangen. We doen dat graag. We zijn graag sociaal. Met een etentje erbij. We doen ons moeite om een goede indruk te maken, huisje schoongemaakt, opgeruimd. Meestal zal de gast op voorhand wel een afspraak gemaakt hebben. We komen niet graag ongelegen. En we gaan het ook eens terughalen. Zo blijven we bezig en kunnen wij op onze beurt gast zijn.
Toch is dit niet de echte gastvrijheid, hoe goed bedoeld ook. Echte gastvrijheid zet ook de deur wagenwijd open bij onverwacht bezoek. Zonder onderscheid. Ook als de gast vuile voeten heeft of niet meteen iets kan terugdoen. Om niet.
Dit kan ver gaan. Er is één voorwaarde: de gast mag geen misbruik van je maken. Je bent een waardig mens als je je grenzen blijft respecteren. Een christen mag ook vermanen en onderrichten.
Wie zeker nooit misbruik van ons zal maken is God zelf. Ook Hij komt onverwacht aankloppen. Soms herken je Hem pas achteraf. Hij heeft een boodschap voor jou mee.
Luister naar Hem, ga aan Zijn voeten zitten. Hij is zachtmoedig en wenst je vrede. Hem ontvangen is tegelijk thuiskomen. In jou, in mij, in de mensen om je heen. Hij brengt terug samen wat wij vaak onbewust verloren lieten gaan. Als een kamplied: “Vrienden, kom zit neder in de ronde. En genieten wij van deze stonde. Al te samen opgewekt en blij. Kom wat dichter, dichter, dichterbij.”

Wie is mijn naaste?

Mijn vrijheid eindigt waar de jouwe begint.
Er zijn heel veel mensen op deze wereld.
Samenleven heeft met vrijheid te maken.
Het respecteren van elkaars rechten.
Het recht van de anderen maar ook van ieder andere.
Ieder andere is mijn naaste.
Kan ik proberen die ander te zien met de blik van God?
God houdt onvoorwaardelijk van elke mens.
We kunnen onmogelijk met de ogen van God kijken, want God kijkt veel dieper.
Afstand tot het mysterie die elke mens is, is ook noodzakelijk.
We mogen wel ont-moeten en mensen tot vriend maken.
Maar ook de ander zien, die we niet zo sympathiek vinden, of die we vreemd vinden door zijn anders zijn, is belangrijk.
Men noemt God zelf ook de gans Andere.
Mag die gans Andere bij me aankloppen?
Ontvankelijkheid kan je leren.
Ruimte voor het onverwachte maken.
Ruimte voor de ander scheppen door niet jezelf in het centrum te plaatsen.
Geluk schuilt in een klein hoekje.

Geloofsverkondiging

Toen Jezus zijn leerlingen per twee uitzond, gaf Hij ze enkele tips mee die ook vandaag nog waardevol zijn.
– Jezus nodigt uit om te bidden voor meer “arbeiders”. Het gaat niet alleen om mensenwerk, dit doen we niet voor onszelf maar voor de ander en de Andere.
– De Blijde Boodschap, hoe krachtig ook, is zeer broos. We getuigen immers van een geloof en niet van een wetenschap.
– Niets meenemen. Wie als gelovige op stap gaat volgt de zachte weg van Jezus.
– Het eerste woord bij de verkondiging is ‘vrede’. Geloofsverkondiging begint met het aanbieden van Gods liefde en vrede, niet met een moreel wetboek.
– Wees goed voor de mensen die je gastvrij ontvangen en waarschuw de anderen, maar meer niet.
Verkondig dus vanuit je hart dat het Rijk Gods ook vandaag kan doorbreken! Vertrek vanuit de kern van de zaak: Gods liefde maar vergeet niet te bidden en besef dat jij niet de eindverantwoordelijkheid draagt!

De eenvoud van schoonheid

Als ik aandachtig rondom mij kijk,

zijn er zoveel schoone dingen te zien.

Het schoone van de eenvoud van een blad aan een boom.

De eenvoud van de schoonheid van een takje op de grond.

De schoone eenvoud van een bloemblaadje,

het hoeft zelfs niet perfect te zijn,

om toch schoon te zijn…

De eenvoudige schoonheid van een dartele vlinder.

Gewoon schoon…

De schoonheid van eenvoud…..